Pochodzi z Azji Środkowej (Tybet) i jest bardzo podobny do węgierskiego owczar­ka puli, który również pochodzi z Azji, ale nie jest jego krewnym. Morfologicznie obie te rasy nie różnią się między sobą, jeśli nie brać pod uwagę maści i szaty. Puli ma maść jednolicie czarną, podczas gdy u tybetańskiego teriera występuje skala różnych barw oraz są dwubarwne i trójbarwne. Należy go ściśle odróżnić od mi­niaturowego  tybetańskiego  spaniela.  Pochodzenie tej  rasy jest  nie wyjaśnione.Sądząc po charakterze i głowie można go uważać za psa myśliwskiego, podobnego do tych, które występują w wysokich górach. Nazwa terier, którą nadali mu Angli­cy nie jest jego pierwotną nazwą. Do Anglii dotarł przed pierwszą wojną światową skąd w 1939 roku zawędrował do Niemiec. Tam zaaklimatyzował się i znalazł grono hodowców.

Wzorzec Wrażenie ogólne.

Żywy, inteligentny pies gończy, nie dziki ani wojowniczy. Ostro­żny i nieufny wobec obcych. Średniej  wielkości podobny do staroangiels kiego owczarka.
Głowa. Mózgowioczaszka średniej wielkości ani zbyt szeroka ani gruba, zwężająca się stopniowo ku oczom, nie wysklepiona lecz i nie całkiem płaska. Kości policzko­we słabo wysklepione, krawędź czołowa miernie zaznaczona. Głowa dobrze okryta długim włosem opadającym na oczy, żuchwa miernie owłosiona, grzbiet nosa czar­ny. Szczęki między siekaczami zaokrąglone. Kufa pożądana równa, lecz lekkie jej wygięcie dopuszczalne.
Oczy. Duże, ciemne, ani wypukłe, ani głęboko osadzone, dość szeroko rozstawione, powieki ciemne.
Uszy. Nie duże, niezbyt przylegające do głowy, w kształcie litery V, obfite frędzle. Kończyny przednie. Proste i pełne.
Tułów. Zwarty, silny. Odległość od łopatki do nasady ogona równa wysokości w kłębie. Słabizny wypełnione, lekko wysklepione.
Kończyny tylne. Silne, łapy okrągłe obficie owłosione, między palcami. Podudzie ukośne. Pies powinien stać mocno na łapach.
Ogon. Średniej długości, dość wysoko osadzony i zakręcony nad grzbietem, obfite frędzie.
Szata. Delikatne, obfite, wełniste podszycie. Nie jedwabiste. Pokrywa nie falista, długa czy kędzierzawa.
Umaszczenie. Białe, złote, kremowe, czarne^ lub trójbarwne. Dopuszczalna każda maść prócz czekoladowobrązowej. Wzrost. Psy od 35,6 do 40,6 cm, suki nieco mniej. Wady. Znaczny przodozgryz lub tylozgryz. Słaba i spiczasta kufa.

Z wyglądu przypomina owieczkę, natomiast charakter ma typowego teriera: jest szybki, cięty, chętny do ataku, jest zażartym wrogiem szkodników, przy tym jednak bardzo przywiązuje się do swego pana.
Pochodzenie jego nie jest całkowicie ustalone. Prawdopodobnie wywodzi on się z psów południowej Szkocji i północnej Anglii, z których został wyselekcjonowany przez chów w czystości rasy. Nazwę otrzymał od miasteczka Bedlington w północ­nej Anglii, gdzie rozpoczęto hodowlę tej rasy już w początkach XIX w., jest on więc jedną z najstarszych ras terierów.
Bedlington terrier był ulubieńcem angielskich górników: towarzyszył im pod zie­mią, gdzie z pasją polował na szczury. Używano go nieraz do polowania na zające i króliki. Z tych czasów zachował swe myśliwskie uzdolnienia, przede wszystkim ciętość na drapieżniki. Na próbach psów obrończych często wykazywał, ze nadaje się na psa służbowego. Mimo to bedlington terrier pozostał głównie ulubionym psem pokojowym i towarzyszem.

Wzorzec Wrażenie ogólne.

Powabny, szlachetny, smukły, muskularny, bez śladu wątłości lub toporności. Mózgowioczaszka kształtu gruszki lub klinowata. Wyraz oczu spokoj­ny, przyjazny, nie lękliwy lub markotny. W podnieceniu oczy lśniące, tryskają temperamentem i odwagą. Wygląd teriera świadczy o zdolności do szybkiego galo­pu.
Głowa. Mózgowioczaszka wąska, głęboka, zaokrąglona, okryta jednolitym, mięk­kim włosem, prawie białym. Szczęki długie, zwężające się ku końcowi. Brak krawędzi czołowej, linia od guza potylicznego do nosa prosta, nie załamana, dobrze wypełniona pod oczami. Wargi Ściśle przylegające. Nozdrza duże, dobrze wykrojo­ne. Nos u psów niebiesko umaszczonych i niebieskich z podpalaniem-czarny, u czekoladowych i piaskowych-brązowy.
Oczy. Małe, lśniące, głęboko osadzone, idealny kształt to trójkąt. U psów szaro-nie-bieskich oczy ciemne, u piaskowych i podpalanych jaśniejsze — bursztynowe, u brązowych — jasnoorzechowe.
Uszy. Średniej wielkości, kształtu orzecha laskowego, przylegające do policzków, okryte krótszym delikatnym włosem, przy końcu białe frędzle.
Uzębienie. Zęby duże i silne. Regularny zgryz nożycowy lub kleszczowy. Szyja. Długa, u nasady szeroka, zwężająca się ku głowie, bez śladu fałd skórnych. Osadzona stosunkowo nisko w łopatkach. Głowa noszona raczej wysoko.
Kończyny przednie. Proste, na wysokości piersi nieco szerzej rozstawione niż w łapach, środręcze długie, nieco ukośne, nie słabe. Łopatki płaskie i ukośne. Tułów. Muskularny lecz gibki, żebra płaskie, daleko do tyłu zachodzące, klatka piersiowa głęboka, miernie szeroka. Grzbiet ugięty, karpiowaty, lędźwie wysklepio-ne.
Kończyny tylne. Dobrze umięśnione, średniej długości. Wskutek zaokrąglonego grzbietu i wyskłepionych lędźwi wydają się dłuższe niż przednie. Stawy skokowe mocne i nisko osadzone. Łapy długie, zajęcze o silnych opuszkach, palce zwarte. Ogon. Miernej długości, foremny, u nasady gruby, zwężający się ku końcowi-Sto­sunkowo nisko osadzony, nigdy nie noszony ponad grzbietem.
Szata. Bardzo nietypowa. Włos gęsty, konsystencji waty, odstający, nie szorstki. Na głowie i policzkach ze skłonnością do skręcania się.
Umaszczenie. Niebieskie, niebieskie z podpalaniem koloru skóry, piaskowe, czeko­ladowe.
Masa ciała. Od 8,5 do 10,4 kg. Wzrost. Psy 40,5 cm, suki mogą być mniejsze.
Chody. W wolnym tempie krok równy, podrywany, lekki, elastyczny. Galopuje całym sobą.

Airedale terrier nie jest rasą pierwotną. Do jej powstania w drugiej połowie XIX w. przyczyniły się różne rasy. Nazwa wywodzi się od Airedale — rzeki w hrabstwie Yorkshire, które uważa się za miejsce pochodzenia tego psa.
Różne są poglądy na temat, z jakich ras powstał airedale terrier. Najczęściej wy-mienane są: dawny szkocki terier, dawny otterhound, bullterrier, terier irlandzki, black and tan terrier, black and tan collie, gordon seter oraz retriever. Wszystkie te rasy wywarły w pewnym stopniu swój wpływ na airedale terriera i można powie­dzieć, że z korzyścią dla niego. Posiada on wybitny instynkt łowiecki, ma talent tropiciela, jest doskonałym obrońcą i niezwykle silnie przywiązuje się do człowieka. Stosownie do potrzeb możemy wybrać z szerokiego wachlarza zalet te, które będą nam przydatne. Jego łatwość uczenia się, inteligencja i charakter zasługują na szczególne podkreślenie. Należy uznać że jest on wielostronnym psem użytkowym. Może być psem myśliwskim, służbowym, przewodnikiem ociemniałych, psem pas­terskim, łącznościowym przy wojsku oraz modnym psem pokojowym. Do polowa­nia nie jest używany jakkolwiek stwierdzono jego przydatność w łowiectwie; szcze­gólnie jako psa gończego przy polowaniach na dziki i lisa, jako posokowca, aporte­ra drobnej zwierzyny w lesie, polu i wodzie.

Wzorzec Charakterystyka.

Pies żywy, o szybkich ruchach, ruchliwy. Wyraz oczu, ustawienie ogona i uszu charakterystyczne dla rasy.
Wrażenie ogólne. Poszczególne części ciała harmonijne, składają się na wyrównaną całość. W ruchu wyrzuca kończyny wprost przed siebie. Przednie kończyny proste, tylne są siłą napędową. Długie uda, muskularne, dobrze ukątowane. Podudzia za­pewniają swobodny bieg i skoki. Przednie kończyny oglądane z przodu stanowią przedłużenie bocznej linii frontu, przy czym łapy są od siebie tak samo oddalone jak łokcie.
W spokojnej postawie trudno jest ustalić czy łokcie nie są luźne. W ruchu taka wada ujawnia się, gdyż przednie kończyny mają wtedy tendencję do krzyżowania się. Natomiast jeśli pies jest za wąsko zbudowany kończyny mają tendencję do rozchodzenia się. Krowia postawa stawów skokowych powoduje, że pies stawia łapy na zewnątrz, co zmniejsza znacznie ich siłę napędową. Jeśli stawy skokowe są wykręcone na zewnątrz łapy tylne maja tendencję do krzyżowania się. Głowa. Pokrywa czaszki długa i płaska, między uszami niezbyt szeroka, zwężająca się ku oczom. Długość mózgowioczaszki i długość trzewioczaszki prawie równe. Czoło bez zmarszczek, krawędź czołowa nieznaczna. Policzki proste, nie wypełnio­ne. Pod oczami głowa dobrze wypełniona, bez wklęsłości, nie może opadać ukośnie. Całość dobrze wymodelowana; ani nadmiernie klinowata ani płaska. Pożądana jest silna trzewioczaszka. Szczęki nie powinny być nadmiernie rozwinięte, aby kufa nie była okrągła Jub rozdęta, gdyż duża część twarzowa jest niepożądana. Wargi przy­legające, nos czarny.
Oczy. Ciemne, małe, nie wybałuszone, bystre i inteligentne.
Uszy. W kształcie litery V, noszone na bokach głowy, małe, lecz we właściwej proporcji do całej sylwetki. Linia załamania ucha powyżej szczytu czaszki. Wadli­we są uszy obwisłe, nieruchome jak u wyżła. Uzębienie. Zęby mocne, równe, zgryz nożycowy.
Szyja. Smukła, muskularna, średniej długości i szerokości, rozszerzająca się do łopatek, bez podgardla.
Kończyny przednie. Łopatki długie, zachodzące daleko do tylu, ustawione ukośnie, płaskie. Kończyny przednie całkowicie proste, o silnym kośćcu. Łokcie przylegające do tułowia, swobodnie poruszające się po jego bokach.
Tułów. Grzbiet prosty, silny, lędźwie umięśnione, żebra elastyczne. U dobrze zwią­zanego psa odległość od żeber do biodra niewielka. Jeśli grzbiet jest długi ujawnia się jego wiotkość. Klatka piersiowa głęboka lecz nie za szeroka.
Kończyny tylne. Silne, muskularne. Uda długie, i silne, kolano dobrze ukątowane nie wykręcone na zewnątrz lub do wewnątrz. Stawy skokowe nisko położone, oglą­dane z tylu równolegle. Łapy małe, okrągłe, opuszki masywne, palce umiarkowanie wysklepione, skierowane do przodu.
Ogon. Wysoko osadzony, wesoło noszony, jednak nie wygięty ponad grzbietem. Silny, masywny i odpowiedniej długości.
Szata. Włos twardy, gęsty, szorstki, niezbyt długi, nie rozczochrany lecz prosty, przylegający. Na tułowiu i kończynach od strony zewnętrznej twardy, szorstki i mocny. Partie wewnętrzne natomiast okryte są włosem krótszym i miękkim. Twardy włos może być nieco falisty lub pomarszczony. Włos lokowaty jest wadli­wy.
Umaszczenie. Głowa i uszy oprócz czarnych znaków na bokach głowy są podpala­ne. Uszy ciemniejsze. Kończyny do uda i łokcia równie podpalane. Tułów czarny lub ciemnoszary.
Wzrost. Psy od 58,5 cm do 61 cm, suki od 56 cm do 58,5 cm. Masa ciała. Stosowana do wzrostu i typu.

Długiej linki nie należy mylić ze smyczą spacerową. Stosuje się ją przy szkoleniu psa, aby móc oddziaływać na dłuższe odległości. Powinna mieć co najmniej 10 metrów, a jeszcze lepiej ok. 20 m i być sporządzona ze skóry albo konopi. Zaleca się linkę, z wyjątkiem uchwytu, posmarować tłuszczem, dzięki czemu nie przemaka oraz nie brudzi się. Długą linkę określa się jako „przedłużone ramię tresera”.
Ciężar łańcuszka do rzucania, którym karze się psa za nieposłuszeństwo, powinien być dostosowany do wielkości psa. Łańcuszek do rzucania składa się z dwóch łańcuszków, które na obu końcach ujęte są w pierścienie. W razie nieposłuszeństwa rzuca się go obok psa, a nigdy na niego. Chcemy go w ten sposób przestraszyć, a nie uderzyć. Dla wzmocnienia działania łańcuszka jego rzucenie uzupełniamy słowem „fuj”. Zbyt częste używanie łańcuszka do rzucania powoduje, że czynność ta powszednieje i nie odnosi zamierzonego skutku.

W ten sposób pies ma możliwość zwietrzenia zwierzyny, a gdy ją poderwie, to bażanty czy kuropatwy będą rwały się w stronę myśliwego, co pozwoli na czyste strzały. Gdy zwierzyna rwie się na drugą stronę pasa zadrzewień, drzewa lub krzaki zasłaniają pole ostrzału.
Posuwając się wzdłuż pasa zadrzewień – po jednej stronie myśliwy, po drugiej pies – ten ostatni powinien wyprzedzać myśliwego nie dalej jak o 10-15 kroków. A zatem przewodnik powinien powstrzymywać psa rozkazem “wolno-wolno “, aby ten nie ruszył ostro do przodu i nie zerwał zwierzyny poza zasięgiem strzału. Inaczej należy postępować z psem, gdy zwietrzywszy zwierzynę stanie w stójce. Myśliwy, chcąc podejść do psa, może mieć trudności w przedarciu się na drugą stronę krzaków, a także straci możliwość oddania dobrego strzału. W tej sytuacji musi spowodować, aby pies na rozkaz “naprzód”, wydany z pewnej odległości, ruszył do przodu i poderwał ptactwo. W pierwszych tego typu polo-waniachpies będzie miał opory: jest przyzwyczajony do tego, że ruszając ze stójki do przodu i podrywając zwierzynę, ma myśliwego tuż przy sobie. Następną trudnością jest przyuczenie psa, by pracował po drugiej stronie pasa zadrzewień; pies będzie miał ciągle ochotę pracować razem z myśliwym.