Pochodzi z Azji Środkowej (Tybet) i jest bardzo podobny do węgierskiego owczar­ka puli, który również pochodzi z Azji, ale nie jest jego krewnym. Morfologicznie obie te rasy nie różnią się między sobą, jeśli nie brać pod uwagę maści i szaty. Puli ma maść jednolicie czarną, podczas gdy u tybetańskiego teriera występuje skala różnych barw oraz są dwubarwne i trójbarwne. Należy go ściśle odróżnić od mi­niaturowego  tybetańskiego  spaniela.  Pochodzenie tej  rasy jest  nie wyjaśnione.Sądząc po charakterze i głowie można go uważać za psa myśliwskiego, podobnego do tych, które występują w wysokich górach. Nazwa terier, którą nadali mu Angli­cy nie jest jego pierwotną nazwą. Do Anglii dotarł przed pierwszą wojną światową skąd w 1939 roku zawędrował do Niemiec. Tam zaaklimatyzował się i znalazł grono hodowców.

Wzorzec Wrażenie ogólne.

Żywy, inteligentny pies gończy, nie dziki ani wojowniczy. Ostro­żny i nieufny wobec obcych. Średniej  wielkości podobny do staroangiels kiego owczarka.
Głowa. Mózgowioczaszka średniej wielkości ani zbyt szeroka ani gruba, zwężająca się stopniowo ku oczom, nie wysklepiona lecz i nie całkiem płaska. Kości policzko­we słabo wysklepione, krawędź czołowa miernie zaznaczona. Głowa dobrze okryta długim włosem opadającym na oczy, żuchwa miernie owłosiona, grzbiet nosa czar­ny. Szczęki między siekaczami zaokrąglone. Kufa pożądana równa, lecz lekkie jej wygięcie dopuszczalne.
Oczy. Duże, ciemne, ani wypukłe, ani głęboko osadzone, dość szeroko rozstawione, powieki ciemne.
Uszy. Nie duże, niezbyt przylegające do głowy, w kształcie litery V, obfite frędzle. Kończyny przednie. Proste i pełne.
Tułów. Zwarty, silny. Odległość od łopatki do nasady ogona równa wysokości w kłębie. Słabizny wypełnione, lekko wysklepione.
Kończyny tylne. Silne, łapy okrągłe obficie owłosione, między palcami. Podudzie ukośne. Pies powinien stać mocno na łapach.
Ogon. Średniej długości, dość wysoko osadzony i zakręcony nad grzbietem, obfite frędzie.
Szata. Delikatne, obfite, wełniste podszycie. Nie jedwabiste. Pokrywa nie falista, długa czy kędzierzawa.
Umaszczenie. Białe, złote, kremowe, czarne^ lub trójbarwne. Dopuszczalna każda maść prócz czekoladowobrązowej. Wzrost. Psy od 35,6 do 40,6 cm, suki nieco mniej. Wady. Znaczny przodozgryz lub tylozgryz. Słaba i spiczasta kufa.

West highland white terrier pochodzi tak samo jak terier szkocki i cairn terrier — ze Szkocji, z Hybrydów. Przyjmuje się nawet, że wywodzi się z cairn terriera, w którego miotach zdarzały się słabsze białe szczeniaki. Z nich przez chów w czysto­ści rasy wyprowadzono west highland white terriera. Inne przypuszczenia zakła­dają, że przodkiem jego był odmiennie umaszczony terier szkocki. W ojczyźnie swej jest używany do polowania na lisy i wydry. Jest to bardzo sympatyczny pies, który zdobył serca wielu hodowców nie tylko w Anglii.
Wzorzec Wrażenie ogólne. Pies mały, cięty, rezolutny, bardzo pewny siebie. Zwarta budowa. Klatka piersiowa głęboka, żebra daleko zachodzące do tyłu. Grzbiet prosty. Dobrze umięśnione kończyny o mocnych udach zapewniają siłę i rączość. Akcja przednich kończyn luźna, skierowana do przodu, lekka, oglądane z przodu powinny stwarzać wrażenie swobodnego przedłużenia łopatek. Kolana zgięte, ustawione pod tuło­wiem. Akcja tylnych kończyn swobodna, szybka. Nieudolna akcja tylnych nóg stano­wi poważną wadę.

Głowa. Pokrywa czaszki lekko wysklepiona, o gładkiej powierzchni. Na wysokości oczu i uszu tylko nieznacznie wypukła. Odległość od guza potylicznego do oczu nieco większa niż długość kufy. Głowa obficie owłosiona i noszona pod kątem prostym lub nieco mniejszym w stosunku do szyi. W żadnym wypadku głowa nie powinna być noszona w linii stanowiącej przedłużenie szyi. Krawędź czołowa wy­raźnie zaznaczona przez wysunięte łuki nadoczne. Między oczami bruzda. Grzbiet kufy równy, nie wklęsły ani opadający ukośnie pod oczami. Szczęki silne i proste. Nos czarny, dość duży, tworzący harmonijną całość z pozostałą częścią kufy. Nie może być zbyt wysunięty do przodu, aby nie powodował wrażenia, że kufa jest spiczasta.
Oczy. Szeroko rozstawione, średniej wielkości, bardzo ciemne, o bystrym, inteli­gentnym spojrzeniu nieco głęboko osadzone. Spojrzenie przenikliwe spod brwi. Oczy zbyt duże lub jasne wadliwe.
Uszy. Spiczaste, małe, stojące. Włos krótki i miękki (jedwabisty, nie powinien być przycinany) bez frędzli na końcach. Uszy przy końcu zaokrąglone, szerokie, duże lub grube, a także zbyt owłosione stanowią poważną wadę.
Uzębienie. Zęby w stosunku do wielkości psa duże. Dolne kły wysunięte nieco przed przednie. Między kłami po 6 siekaczy. Zgryz nożycowy. Przy zamkniętym pysku nie może być większego odstępu między siekaczami co zapewnia pewny chwyt Zgryz kleszczowy nie jest wadą.
Szyja. Dość długa, zapewniająca właściwe osadzenie głowy, muskularna, stopniowo rozszerzająca się do podstawy.
Kończyny przednie. Łopatki opadają ukośnie do tyłu. KoŚć łopatkowa szeroka, ściśle przylegająca do klatki piersiowej. Staw barkowy wysunięty do przodu dzięki ukośnemu ustawieniu łopatki. Łokieć dobrze osadzony umożliwia przednim koń­czynom swobodne poruszanie się równolegle do osi tułowia (jak wahadło zegara). Kończyny przednie krótkie i muskularne, proste, okryte gęstym krótkim włosem. Tułów. Zwarty, grzbiet prosty, lędźwie szerokie i silne. Głęboka klatka piersiowa, żebra dobrze wysklepione, sprawiają wrażenie, źe z góry jest ona spłaszczona. Żebra szerokie, zachodzą dość głęboko; odległość od nich do ud powinna być tak mała jak to tylko możliwe przy zachowaniu swobodnych ruchów tułowia. Kończyny tylne. Silne, muskularne, krótkie i żylaste. Tył szeroki. Kolana zgięte ustawione pod tułowiem zarówno w pozycji stojącej jak i w ruchu. Krowia posta­wa, słabe lub strome stawy skokowe są wadą. Łapy przednie większe od tylnych, zaokrąglone, proporcjonalne do wielkości psa, silne, o grubych opuszkach, okryte krótkim twardym włosem. Tylne mniejsze, o grubych opuszkach. Czarne opuszki i pazury wyżej cenione.
Ogon. Długość 12,5 do 15 cm, jak najprostszy, okryty twardym włosem, noszony niezbyt wesoło ponad grzbietem. Dłuższy ogon wadliwy — w żadnym wypadku nie wolno go przycinać.
Szata. Włos czystobiały. Włos pokrywy twardy, długości około 5 cm, nie kędzierza­wy. Podszycie krótkie, miękkie i przylegające. Luźny włos wadliwy. Umaszczenie. Białe. Wzrost. Wysokość w kłębie 28 cm.

Mimo, że kerry blue terrier jest stosunkowo młodą rasą, która ukazała się po raz pierwszy na wystawie w Anglii w 1922 r. to jednak powstanie jej dotąd nie jest wyjaśnione. Pewne jest tylko, że pochodzi z Irlandii, dlatego też Irlandczycy nazy­wają go irish blue terrier. Natomiast angielscy hodowcy nazwali go kerry blue terrier, od hrabstwa w południowo—zachodniej Irlandii.
W ciągu dziesięcioleci stał się on pożądanym psem pokojowym. Ze względu na przywiązanie do pana, zrównoważenie i łatwość w prowadzeniu. Wymaga jednak energicznej ręki, gdyż jak większość terierów z reguły nie żyje w zgodzie z innymi psami. Pojedyncze psy na próbach wykazywały duży talent łowiecki, jednak do­tychczas nie znalazły zastosowania w tej dziedzinie.

Wzorzec Wrażenie ogólne.

Pies o prostej postawie, dobrych proporcjach, zwarty, silnie zbu­dowany, muskularny.
Głowa. Dobrze zrównoważona, długa, znikoma krawędź czołowa, płaska pokrywa czaszki. Kufa głęboka, szczęki bardzo silne o groźnym wyrazie. Nos czarny, nozd­rza proporcjonalne do całości.
Oczy. Możliwie jak najciemniejsze, małe do średnich, o żywym spojrzeniu teriera. Uszy. Małe do średnich, w kształcie litery V, noszone do przodu, lecz nie tak wysoko jak u innych terierów.
Uzębienie, Zęby równe, zgryz nożycowy, dziąsła i podniebienie ciemne. Szyja. Silna, długa, osadzona na szerokich łopatkach.
Kończyny przednie. Łopatki płaskie, łokcie przylegające ściśle przy tułowiu, zarów­no w pozycji stojącej jak i ruchu. Nogi proste, silne kości. Front prosty ani zbyt szeroki ani zbyt wąski.
Tułów. Krótko związany, klatka piersiowa głęboka, pojemna, dobrze wysklepione żebra, grzbiet prosty.
Kończyny tylne. Silne, kolana dobrze ukątowane. Stawy skokowe nisko przy ziemi, co umożliwia pełną swobodę ruchu tylnych nóg. Łapy małe i okrągłe, pazury czarne.
Ogon. Wysoko osadzony stanowi przedłużenie idealnie prostego grzbietu, skiero­wany do góry.
Szata. Włos miękki, jedwabisty, obfity, falisty.
Umaszczenie. Wszystkie odcienie niebieskiego z ciemnym nalotem lub bez niego. U szczeniąt dopuszczalne rude naloty, podobnie jak i czerń, która jest tolerowana do 18 miesiąca. Mała biała plamka na piersi nie wpływa na ocenę. Masa ciała. Psy od  15 do  16,8 kg, suki stosunkowo mniej. Idealna waga około 15,8 kg.
Wzrost. Psy od 45,5 do 48 cm, suki nieco mniejsze.
Wady. Włos twardy, wełnisty, maść całkowicie czarna po 18 miesiącach. Wzrost ponad 48 cm. Wypukłe kości policzkowe. Przodozgryz lub silny tyłozgryz. Uszy załamane do tyłu (płatki róży). Kufa spiczasta, oczy jasne lub wyłupiaste. Grzbiet karpiowaty lub łękowaty, ciasne ustawienie tylnych kończyn lub postawa krowia.

Z wyglądu przypomina owieczkę, natomiast charakter ma typowego teriera: jest szybki, cięty, chętny do ataku, jest zażartym wrogiem szkodników, przy tym jednak bardzo przywiązuje się do swego pana.
Pochodzenie jego nie jest całkowicie ustalone. Prawdopodobnie wywodzi on się z psów południowej Szkocji i północnej Anglii, z których został wyselekcjonowany przez chów w czystości rasy. Nazwę otrzymał od miasteczka Bedlington w północ­nej Anglii, gdzie rozpoczęto hodowlę tej rasy już w początkach XIX w., jest on więc jedną z najstarszych ras terierów.
Bedlington terrier był ulubieńcem angielskich górników: towarzyszył im pod zie­mią, gdzie z pasją polował na szczury. Używano go nieraz do polowania na zające i króliki. Z tych czasów zachował swe myśliwskie uzdolnienia, przede wszystkim ciętość na drapieżniki. Na próbach psów obrończych często wykazywał, ze nadaje się na psa służbowego. Mimo to bedlington terrier pozostał głównie ulubionym psem pokojowym i towarzyszem.

Wzorzec Wrażenie ogólne.

Powabny, szlachetny, smukły, muskularny, bez śladu wątłości lub toporności. Mózgowioczaszka kształtu gruszki lub klinowata. Wyraz oczu spokoj­ny, przyjazny, nie lękliwy lub markotny. W podnieceniu oczy lśniące, tryskają temperamentem i odwagą. Wygląd teriera świadczy o zdolności do szybkiego galo­pu.
Głowa. Mózgowioczaszka wąska, głęboka, zaokrąglona, okryta jednolitym, mięk­kim włosem, prawie białym. Szczęki długie, zwężające się ku końcowi. Brak krawędzi czołowej, linia od guza potylicznego do nosa prosta, nie załamana, dobrze wypełniona pod oczami. Wargi Ściśle przylegające. Nozdrza duże, dobrze wykrojo­ne. Nos u psów niebiesko umaszczonych i niebieskich z podpalaniem-czarny, u czekoladowych i piaskowych-brązowy.
Oczy. Małe, lśniące, głęboko osadzone, idealny kształt to trójkąt. U psów szaro-nie-bieskich oczy ciemne, u piaskowych i podpalanych jaśniejsze — bursztynowe, u brązowych — jasnoorzechowe.
Uszy. Średniej wielkości, kształtu orzecha laskowego, przylegające do policzków, okryte krótszym delikatnym włosem, przy końcu białe frędzle.
Uzębienie. Zęby duże i silne. Regularny zgryz nożycowy lub kleszczowy. Szyja. Długa, u nasady szeroka, zwężająca się ku głowie, bez śladu fałd skórnych. Osadzona stosunkowo nisko w łopatkach. Głowa noszona raczej wysoko.
Kończyny przednie. Proste, na wysokości piersi nieco szerzej rozstawione niż w łapach, środręcze długie, nieco ukośne, nie słabe. Łopatki płaskie i ukośne. Tułów. Muskularny lecz gibki, żebra płaskie, daleko do tyłu zachodzące, klatka piersiowa głęboka, miernie szeroka. Grzbiet ugięty, karpiowaty, lędźwie wysklepio-ne.
Kończyny tylne. Dobrze umięśnione, średniej długości. Wskutek zaokrąglonego grzbietu i wyskłepionych lędźwi wydają się dłuższe niż przednie. Stawy skokowe mocne i nisko osadzone. Łapy długie, zajęcze o silnych opuszkach, palce zwarte. Ogon. Miernej długości, foremny, u nasady gruby, zwężający się ku końcowi-Sto­sunkowo nisko osadzony, nigdy nie noszony ponad grzbietem.
Szata. Bardzo nietypowa. Włos gęsty, konsystencji waty, odstający, nie szorstki. Na głowie i policzkach ze skłonnością do skręcania się.
Umaszczenie. Niebieskie, niebieskie z podpalaniem koloru skóry, piaskowe, czeko­ladowe.
Masa ciała. Od 8,5 do 10,4 kg. Wzrost. Psy 40,5 cm, suki mogą być mniejsze.
Chody. W wolnym tempie krok równy, podrywany, lekki, elastyczny. Galopuje całym sobą.

Airedale terrier nie jest rasą pierwotną. Do jej powstania w drugiej połowie XIX w. przyczyniły się różne rasy. Nazwa wywodzi się od Airedale — rzeki w hrabstwie Yorkshire, które uważa się za miejsce pochodzenia tego psa.
Różne są poglądy na temat, z jakich ras powstał airedale terrier. Najczęściej wy-mienane są: dawny szkocki terier, dawny otterhound, bullterrier, terier irlandzki, black and tan terrier, black and tan collie, gordon seter oraz retriever. Wszystkie te rasy wywarły w pewnym stopniu swój wpływ na airedale terriera i można powie­dzieć, że z korzyścią dla niego. Posiada on wybitny instynkt łowiecki, ma talent tropiciela, jest doskonałym obrońcą i niezwykle silnie przywiązuje się do człowieka. Stosownie do potrzeb możemy wybrać z szerokiego wachlarza zalet te, które będą nam przydatne. Jego łatwość uczenia się, inteligencja i charakter zasługują na szczególne podkreślenie. Należy uznać że jest on wielostronnym psem użytkowym. Może być psem myśliwskim, służbowym, przewodnikiem ociemniałych, psem pas­terskim, łącznościowym przy wojsku oraz modnym psem pokojowym. Do polowa­nia nie jest używany jakkolwiek stwierdzono jego przydatność w łowiectwie; szcze­gólnie jako psa gończego przy polowaniach na dziki i lisa, jako posokowca, aporte­ra drobnej zwierzyny w lesie, polu i wodzie.

Wzorzec Charakterystyka.

Pies żywy, o szybkich ruchach, ruchliwy. Wyraz oczu, ustawienie ogona i uszu charakterystyczne dla rasy.
Wrażenie ogólne. Poszczególne części ciała harmonijne, składają się na wyrównaną całość. W ruchu wyrzuca kończyny wprost przed siebie. Przednie kończyny proste, tylne są siłą napędową. Długie uda, muskularne, dobrze ukątowane. Podudzia za­pewniają swobodny bieg i skoki. Przednie kończyny oglądane z przodu stanowią przedłużenie bocznej linii frontu, przy czym łapy są od siebie tak samo oddalone jak łokcie.
W spokojnej postawie trudno jest ustalić czy łokcie nie są luźne. W ruchu taka wada ujawnia się, gdyż przednie kończyny mają wtedy tendencję do krzyżowania się. Natomiast jeśli pies jest za wąsko zbudowany kończyny mają tendencję do rozchodzenia się. Krowia postawa stawów skokowych powoduje, że pies stawia łapy na zewnątrz, co zmniejsza znacznie ich siłę napędową. Jeśli stawy skokowe są wykręcone na zewnątrz łapy tylne maja tendencję do krzyżowania się. Głowa. Pokrywa czaszki długa i płaska, między uszami niezbyt szeroka, zwężająca się ku oczom. Długość mózgowioczaszki i długość trzewioczaszki prawie równe. Czoło bez zmarszczek, krawędź czołowa nieznaczna. Policzki proste, nie wypełnio­ne. Pod oczami głowa dobrze wypełniona, bez wklęsłości, nie może opadać ukośnie. Całość dobrze wymodelowana; ani nadmiernie klinowata ani płaska. Pożądana jest silna trzewioczaszka. Szczęki nie powinny być nadmiernie rozwinięte, aby kufa nie była okrągła Jub rozdęta, gdyż duża część twarzowa jest niepożądana. Wargi przy­legające, nos czarny.
Oczy. Ciemne, małe, nie wybałuszone, bystre i inteligentne.
Uszy. W kształcie litery V, noszone na bokach głowy, małe, lecz we właściwej proporcji do całej sylwetki. Linia załamania ucha powyżej szczytu czaszki. Wadli­we są uszy obwisłe, nieruchome jak u wyżła. Uzębienie. Zęby mocne, równe, zgryz nożycowy.
Szyja. Smukła, muskularna, średniej długości i szerokości, rozszerzająca się do łopatek, bez podgardla.
Kończyny przednie. Łopatki długie, zachodzące daleko do tylu, ustawione ukośnie, płaskie. Kończyny przednie całkowicie proste, o silnym kośćcu. Łokcie przylegające do tułowia, swobodnie poruszające się po jego bokach.
Tułów. Grzbiet prosty, silny, lędźwie umięśnione, żebra elastyczne. U dobrze zwią­zanego psa odległość od żeber do biodra niewielka. Jeśli grzbiet jest długi ujawnia się jego wiotkość. Klatka piersiowa głęboka lecz nie za szeroka.
Kończyny tylne. Silne, muskularne. Uda długie, i silne, kolano dobrze ukątowane nie wykręcone na zewnątrz lub do wewnątrz. Stawy skokowe nisko położone, oglą­dane z tylu równolegle. Łapy małe, okrągłe, opuszki masywne, palce umiarkowanie wysklepione, skierowane do przodu.
Ogon. Wysoko osadzony, wesoło noszony, jednak nie wygięty ponad grzbietem. Silny, masywny i odpowiedniej długości.
Szata. Włos twardy, gęsty, szorstki, niezbyt długi, nie rozczochrany lecz prosty, przylegający. Na tułowiu i kończynach od strony zewnętrznej twardy, szorstki i mocny. Partie wewnętrzne natomiast okryte są włosem krótszym i miękkim. Twardy włos może być nieco falisty lub pomarszczony. Włos lokowaty jest wadli­wy.
Umaszczenie. Głowa i uszy oprócz czarnych znaków na bokach głowy są podpala­ne. Uszy ciemniejsze. Kończyny do uda i łokcia równie podpalane. Tułów czarny lub ciemnoszary.
Wzrost. Psy od 58,5 cm do 61 cm, suki od 56 cm do 58,5 cm. Masa ciała. Stosowana do wzrostu i typu.

Rasa ta została wyhodowana po 1945 roku przez znanego kynologa FrantiSka Horaka w Klanovicach pod Pragą. Chciał on stworzyć dla myśliwych psa nie wymagającego szczególnej pielęgnacji szaty, na niskich nogach, układnego, a przy tym dość ciętego, który miałby wszystkie zalety teriera. Teriery szkockie, których używał do polowania wskutek szerokiej klatki piersiowej z trudem wciskały się do nor lisa. Przyszła rasa musiała zatem odznaczać się taką budową, która zapew­niałaby niezawodną pracę w ciasnych norach. Wybrał więc do swych eksperymen­tów hodowlanych dwie odpowiednie rasy: teriera szkockiego i sealyham terriera.
Okazało się, że teoretyczne założenia były trafne. Dzięki dokładnej selekcji i wyra­źnemu planowi hodowlanemu po 10-letnich staraniach stworzył nową rasę, która całkowicie różniła się od swych przodków i której nadał nazwę — terier czeski. Wzorzec przez niego opracowany uznany został przez FCI w 1963 r. Terier czeski jest psem miłym, ładnym, nie wymagającym, który przy swym skrom­nym wyglądzie wykazuje wybitne walory myśliwskie. Na razie jest mało rozpo­wszechniony, gdyż baza hodowlana nie jest jeszcze dostateczna. Dzięki swym zale­tom myśliwskim przyjmie się jednak zapewne i znajdzie większe grono miłośników.

Wzorzec Charakterystyka.

Dzięki niewielkiemu wzrostowi i cechom charakteru terier czeski ma wszelkie dane do pracy w łowiectwie pod ziemią i w polu. Jest co prawda krótkonozny, lecz bardzo ruchliwy i wytrwały. W walce z drapieżnikami niezawod­ny i zażarty. Nie atakuje na oślep, jest układny i przyjacielski wobec dzieci. Dzięki tym cechom doskonale nadaje się do mieszkania. Charakteryzuje go pastelowo umaszczona pokrywa o jedwabnym połysku.
Głowa. Stosunkowo długa. Nos duży i kształtny. U odmiany szaro niebieskiej nos czarny, u jasnokawowych koloru skóry. Grzbiet nosa prosty. Wargi dość mięsiste, ściśle przylegające. Silne szczęki, zgryz nożycowy lub kleszczowy. Krawędź czoło­wa nieznacz.na, jednak zauważalna, tworzy z grzbietem nosa kąt ostry. Pokrywa czaszki między uszami niezbyt szeroka, zwęża się umiarkowanie w kierunku nosa. Łuki nadoczne zauważalne. Bruzda czołowa nieznaczna. Guz potyliczny wyraźnie wyczuwalny. Kości policzkowe niezbyt wystające. W całości głowa tworzy tępy, długi, jednak nie Soroki klin.
Oczy. Średniej wielkości raczej głęboko osadzone, o przyjaznym wyrazie. U szaroniebieskich ciemne lub ciemnobrązowe, u jasnokawowych żółte. Powieki u szaroniebieskich czarne, u jasno kawowych ko­loru skóry.
Uszy. Średniej wielkości, tak nachylone aby całkowicie zakrywały otwór ucha. Sto­sunkowo wysoko osadzone, przylegające do czaszki. Na krótszym kraju, w miejscu załamania ucha trójkątny fałd.
Szyja. Średniej długości, ukośnie noszona, dość silna. Skóra luźna lecz bez fałd. Kończyny przednie. Łopatki muskularne, przylegające, ruchliwe. Łokcie luźne, lecz nie odchylone ani na zewnątrz ani do wewnątrz. Kończyny proste, kości silne. W ruchu poruszają się do przodu w kierunku osi tułowia.
Łapy duże, wysklepione palce i silne pazury. Kolor pazurów dowolny. Opuszki pełne i silnie rozwinięte.
Tułów. Średniej długości, grzbiet prosty, jedynie w okolicy lędźwi lekko wysklepio-ny. Klatka piersiowa raczej cylindryczna niż głęboka, idealny obwód za przednimi kończynami 40 — 45 cm. Żebra wysklepione, lędźwie umięśnione, stosunkowo dłu­gie, szerokie i miernie wysklepione. Brzuch ze względu na znaczną odległość ostat­nich żeber od bioder dość pojemny, tylko nieznacznie podciągnięty, słabizny wy­pełnione. Tył silnie rozwinięty, muskularny, miernie opadający.
Kończyny tylne. Kościec silny, uda muskularne, podudzie stosunkowo krótkie skie­rowane ukośnie do tylu, dobrze ukątowane. Staw skokowy dość wysoki, silnie roz­winięty. Łapy tylne mniejsze niż przednie. Kończyny tylne ustawione równolegle, ruchliwe.
Ogon. Długości około 18 — 20 cm, stosunkowo silny, niezbyt wysoko osadzony. W spokoju opuszczony lub przy końcu nieznacznie wygięty do góry. W akcji szablasto wygięty, noszony poziomo lub wyżej uniesiony. Umaszczenie. Teriery tej rasy występują w 2 kolorach: niebieskoszarym i jasnokawowym. W pierwszym wypadku szczenięta rodzą się czarne, w drugim czekolado­we. U obydwóch dopuszczalne jest znaczenie: żółte, szare i białe. Mogą one wy­stępować na głowie, skroniach, szyi, na dole kufy, piersi, brzuchu, na dole kończyn i pod ogonem. Biały koniec ogona i biały kołnierz na szyi są niepożądane. Barwa tla powinna jednak dominować.
Szata. Stosownie do pory roku i potrzeb włos przycina się na odpowiednią długość. Nie przycina się go na przodzie głowy, gdzie tworzy brodę i wydatne brwi. Rów­nież nie przycina się włosa na kończynach, piersi i brzuchu. Przejście między partiami strzyżonymi a nie przyciętymi powinno być stopniowe. W kondycji wysta­wowej włos na grzbiecie i szyi powinien mieć najwyżej 1,5 cm długości. Po przycię­ciu na krótko włos jest jaśniejszy, delikatny i lekko falisty. Włos dłuższy jest ciemniejszy, falisty do kędzierzawego. Włos na całym ciele gęsty z jedwabistym połyskiem. Skóra u szaroniebieskich szara, u jasnokawowych cielista. Masa ciała. Od 6 do 9 kg. Wzrost. 27 —30 cm.
Chody. Swobodne, wszystkie kończyny wyrzucane równo do przodu. W stępie i kłusie posuwiste. Pies bez trudności może towarzyszyć kroczącemu mężczyźnie. Biega wolniej niż inne teriery, lecz wytrwale.
Wady. Kufa słaba, krótka lub zbyt spiczasta ze słabo rozwiniętym uzębieniem. Przodozgryz, tyłozgryz. Nos inaczej ubarwiony niż przewiduje wzorzec. Oczy za duże lub wyłupiaste, zbyt jasne u szaroniebieskich psów. Wywinięcie lub zawinię­cie powiek. Uszy za długie lub za małe, o innym kształcie lub inaczej noszone, niż przewiduje wzorzec. Przednie kończyny krzywe. Obwód klatki piersiowej ponad 50 cm. Grzbiet krótki, za długi, miękki lub wysklepiony. Wadliwe chody. Ogon zawi­nięty lub noszony nad grzbietem. Włos cienki lub zbyt gruby. Więcej niż 20 % powierzchni ciała biało umaszczone, biała łysina na głowie. Słaby kościec.

Kanciasta sylwetka i szata powodują, że na pierwszy rzut oka przypomina szorstkowłosego foksteriera na krótkich nogach. Krótkie nogi, szorstki włos, silne uzębie­nie są wynikiem świadomej hodowli, która stworzyła psa myśliwskiego zarówno do polowań pod ziemią na lisa i borsuka, jak i do polowań wodnych przede wszystkim na chytrą wydrę. Hodowlę jego zapoczątkował w swym majątku Sealyham kapitan John Edwards. Myślał przede wszystkim o terierze, który by odpowiadał wymo­gom jego hobby. Prawdopodobnie Edwards oparł hodowlę na terierach, które przebywały w jego majątku i okolicy. Być może użył do hodowli dandie dinmont teriera i foksteriera. Kiedy w 1903 r. po raz pierwszy zaprezentował Sealyhama na wystawie, pozyskał duże koło miłośników.

Wzorzec Wrażenie ogólne.

Sealyham terrier jest psem bardzo ruchliwym, muskularnym. Głowa. Pokrywa czaszki łagodnie wysklepiona, szeroka między uszami silna, długie szczęki. Nos długi, prosty, graniasty, silny, czarny. Oczy. Ciemne, okrągłe, średniej wielkości, dobrze rozstawione.
Uszy. Średniej wielkości, przy końcu lekko zaokrąglone przylegające na bokach do policzka.
Szyja. Dość długa, gruba i muskularna, prosto osadzona na ukośnych łopatkach. Kończyny przednie. Krótkie, mocne i proste.
Tułów. Klatka piersiowa szeroka i głęboka, przedpiersie wyraźnie wysunięte przed przednie kończyny.
Kończyny tylne. Uda wybitnie silne, muskularne. Staw kolanowy silny, dostatecz­nie ukątowany, nie wykręcony ani na zewnątrz ani do środka. Łapy okrągłe, kocie, pazury silne.
Szata. Długa, twarda, szorstka.
Umaszczenie. Białe lub białe z cytrynowożółtym, z brązowymi albo borsuczymi plamami na głowie i uszach. Masa ciała. Psy do 9 kg, suki do 8,1 kg. Wzrost. Wysokość w kłębie nie więcej niż 30 cm.
Wady. Oczy małe lub jasne, biały lub różowy nos, uszy obwisłe, tulipanowe lub  załamane do tylu. Nadmiar czerni niepożądany. Uzębienie wadliwe, nierówne lub  niedorozwinięte. Włos miękki lub falisty.

Już sama nazwa wskazuje, że nie jest on potomkiem jakiejś pierwotnej rasy, lecz krzyżówką angielskiego buldoga z terierem. Przez skrzyżowanie tych dwóch ras i kontynuowanie hodowli w czystości rasy powstała pod koniec ubiegłego stulecia nowa rasa, która połączyła wszystkie zalety swych przodków.
O piękności tej rasy może powiedzieć chyba tylko jej miłośnik. Kto jednakże po­znał zalety bullterriera, nauczy się go cenić. Jest on odporny, wytrwały, mało wrażliwy na urazy, przy tym spokojny, chętny do ataku i szybki. Po przodkach obok instynktu obrończego odziedziczył również talenty łowieckie. Chcąc go sobie podporządkować, trzeba od wczesnej młodości prowadzić go spokojnie, cierpliwie, lecz zdecydowanie. Wtedy stanie się niezawodnym, oddanym swemu panu psem, także zgodnym i cierpliwym w stosunku do dzieci. Z natury nie jest awanturniki­em, jednakże jeśli zostanie zaatakowany, przeciwstawi się nawet najsilniejszemu przeciwnikowi. Bullterrier jest przede wszystkim psem bojowym.

Jego wrodzone cechy takie jak: chęć do ataku, szybkość i wściekła ciętość mogą byc szczególnie wykorzystane pr2y polowaniu na dziki.
Oprócz normalnego bullterriera hoduje się również jego odmianę karłowatą, rzad­ko spotykana, nawet w Anglii.

Wzorzec Wrażenie ogólne.

Bullterriera można uważać za gladiatora wśród psów, jest silny, harmonijnie zbudowany, muskularny i żywy, o równym temperamencie, cięty i odważny. Jest przywiązany do pana i daje utrzymać się w karności. Głowa. Czaszka owalna, prawie jajowata, dość długa, lecz długość nie może wpły­wać na jej osłabienie. Głowa bardzo głęboka, nie za szeroka ani grubo ciosana. Mięśnie policzkowe nie mogą się wybijać. Profil głowy od guza potylicznego do nosa tworzy łagodny łuk. Im silniejszy garb nosa tym lepiej, jednakże nie może przez to ucierpieć silą kufy lub żuchwy. Brak krawędzi czołowej. Czoło stosunkowo płaskie, między uszami nie wysklepione. Kufa dłuższa od czoła, wypełniona pod oczami, jajowata, powinna wyrażać dużą siłę. Zwęża się ku nosowi, nie może być spiczasta. Żuchwa głęboka i silna, wargi gładkie, przylegające. Nos czarny, nozdrza dobrze rozwarte. Koniec nosa wygięty ku dołowi.
Oczy. Dość głęboko osadzone, bardzo ciemne do czarnych. Przenikliwe spojrzenie nadaje oczom ostry wyraz, kształt oka od migdałowego do trójkątnego. Osadzone ukośnie i blisko siebie, odległość do końca nosa większa niż do potylicy.
Uszy. Stojące, matę i cienkie, osadzone na szczycie głowy, dość blisko siebie. Uzębienie. Zdrowe, silne i białe. Zgryz nożycowy. Przodozgryz i tyłozgryz są wadą. Szyja. Średniej długości, zwężająca się od łopatki do głowy, wysklepiona, silnie umięśniona, bez taloka.
Kończyny przednie. Łopatki silne i muskularne, niezbyt masywne, kość łopatkowa szeroka, plaska, ułożona ukośnie do tyłu. Odpowiednio długie kończyny zapew­niają psu mocną postawę. Łokcie nie wykręcone na zewnątrz. Śródręcze silne i pro­ste.
Tułów. Zaokrąglony o dobrze wysklepionych zebrach, mięśnie między żebrami dobrze rozwinięte. Grzbiet silny, krótki i muskularny, przy kłębie nie wklęsły. Lędźwie lekko wysklepione, klatka piersiowa oglądana z przodu szeroka, od kłębu do mostka głęboka.
Kończyny tylne. Uda proste, bardzo muskularne, stawy skokowe dość nisko usta­wione, sprężyste i ruchliwe. Śródstopie krótkie i silne. Kończyny oglądane w cho­dzie, zarówno z przodu jak i z tyłu poruszają się równolegle. Łapy równe i zwarte. Palce dobrze wysklepione podobne do kocich, nigdy do zajęczych. Ogon. Stos\inkowo krótki, nisko osadzony, noszony poziomo, u nasady silny, zwęża się ku końcowi.
Szata. Włos krótki, przylegający, w dotyku nieco szorstki, lśniący. Skóra ściśle przy­legająca.
Umaszczenie. U psów białych włos czysto biały, u kolorowych powinna dominować maść ciemna. Pręgowane szczególnie cenne. Masa ciała. 9 kg.
Wzrost. Nie powinien przekraczać 35,5 cm.
Wady. Największą wadę stanowią: rybie oczy, aksamitny nos całkowicie różowy, u psów białych łaty na tułowiu poniżej karku.
Ponadto; słaby kościec, długie nogi, tchórzliwy wyraz, jasne, źle osadzone oczy, czaszka wysklepiona, nos łaciaty (czarny i różowy), wystające policzki, wklęsły grz­biet nosa, obwisłe wargi, fałdy skórne na szyi, wadliwy zgryz, długi, luźny grzbiet, ogon długi, ruchliwy, luźne lub zbyt muskularne łopatki, łokcie wykręcone na zewnątrz lub do wewnątrz, słabe śródręcze. Postawa krowia, łapy duże, płaskie, wykręcone na zewnątrz lub do wewnątrz, włos cienki lub długi, pierś słaba, koloro­we łaty na piersi, płaskie lędźwie. Szyja owcza, uszy załamane. Nerwowość. Głu­chota według regulaminu brytyjskiego powoduje w każdej rasie dyskwalifikację.

Skye terriery wyróżnia wśród innych terierów zarówno budowa ciała, jak i szata oraz długi tułów na krótkich nogach i długa opadająca szata. Głowa długa z silny­mi szczękami i bardzo silnym uzębieniem. Wszystko to wskazuje na jego pierwotne przeznaczenie norowca. Pochodzi z płn. Szkocji lub z wyspy Skye na Hybrydach — stąd wywodzi się jego nazwa. Do ustalenia dzisiejszego typu przyczyniły się różne rasy.
Jakkolwiek ma duże zdolności myśliwskie, bardzo rzadko jest używany do pracy w polu, gdyż przeszkadza mu w tym jego długi włos. Z tej też przyczyny trzymany jest wyłącznie jako pies pokojowy. Wymaga starannego pielęgnowania szaty. Cha­rakter ma powściągliwy i nieufny. Jego przywiązanie należy zdobyć we wczesnej młodości, a wtedy staje się niezwykle wierny swemu panu i jego rodzinie.

Wzorzec Charakterystyka.

Uznaje tylko jednego pana, wobec obcych nieufny, lecz nie złośli­wy.
Głowa. Długa, o silnych szczękach. Mózgowioczaszka w partii nadocznej szeroka, zwężająca się ku uszom. Nos czarny.
Oczy. Średniej wielkości, ciemnobrązowe lub koloru orzecha laskowego. Uszy. Stojące lub wiszące (należy hodować odrębnie w czystości odmiany). Ucho stojące   —   średniej  wielkości,  zewnętrzny  kraj  dokładnie  pionowo  wzniesiony, wewnętrzny opada ukośnie ku czaszce. Na bokach ucha opadające pióro. Uszy wiszące — większe, przednim krajem przylegają ściśle do części twarzowej. Szyja. Długa, mocno osadzona. Uzębienie. Bardzo silne, zgryz nożycowy.
Kończyny przednie. Miernej szerokości, silne, z ukośną łopatką. Tułów. Niski, długi, grzbiet prosty, klatka piersiowa głęboka.
Kończyny tylne. Muskularne, dobrze umięśnione. Łapy duże, skierowane ku przo­dowi.
Ogon. Długi, obwisły, jak najmniej wygięty, w podnieceniu nie wzniesiony ponad linię grzbietu.
Szata. Długa, twarda, gładka, z podszyciem. Nie może być kędzierzawa, falująca lub lokowata. Na głowie bardziej miękka, nad oczami gęsta woalka, na ogonie pióro.
Umaszczenie. Czarne do jasnoszarego, także koloru szampana, z ciemnym uchem. Uszy powinny być zawsze ciemniejsze niż pozostałe partie ciała. Wzrost. Do 25 cm (długość ciała do 105 cm). Masa ciała. Psy 11 kg, suki nieco mniej.
Wady. Żółte oczy, zakręcony lub przechylony na grzbiet ogon.

Wywodzi się z pierwotnych terierów angielskich, hodowany głównie w Cumber­land i Westmoorland w północno zachodniej Anglii. Nazwa jego pochodzi od nazwy okręgu Lakę. W Anglii jest psem modnym i dość popularnym, na kontynen­cie europejskim występuje tylko w pojedynczych egzemplarzach. W 1964 r. spro­wadzono go do CSRS, gdzie stworzona została dobra baza hodowlana. Do jego rozpowszechnienia przyczyniły się takie właściwości jak: łatwość w utrzymaniu i sympatyczny charakter.

Wzorzec Wrażenie ogólne.

Na pierwszy rzut oka podobny do teriera walijskiego, różni się jednak od niego szerszą i krótszą głową oraz maścią. Lakeland terier jest przymil­ny, wytrwały i inteligentny. Ma typowy charakter teriera; jest odważny, pełen temperamentu, nadaje się do polowania pod ziemią i na powierzchni. Głowa. Dobrze zrównoważona, mózgowioczaszka płaska, szlachetna. Szczęki silne, kufa niezbyt długa, długość od krawędzi czołowej do końca nosa nie może być większa niż odległość od krawędzi czołowej do potylicy. Nos czarny. Oczy. Ciemne lub orzechowe.
Uszy. Niewielkie, w kształcie litery V, ruchliwe, osadzone niezbyt wysoko, ale i nie za nisko.
Uzębienie. Zęby równe, zgryz nożycowy. Szyja. Stosownej grubości.
Kończyny przednie. Łopatki zachodzą daleko do tyłu. Kończyny proste, dobrze rozwinięte.
Tułów. Przód piersi dość wąski, grzbiet silny, stosunkowo krótki, dobrze związany. Kończyny tylne. Silne i muskularne. Uda długie i dobrze umięśnione. Kolano dobrze zaokrąglone, stawy skokowe nisko ustawione, proste. Łapy małe, zwarte, okrągłe, o silnych opuszkach. Masa ciała. Psy około 8 kg, suki około 7 kg. Wzrost. Wysokość w kłębie do 36 cm.